Deprem dışarıda değil içimizde!


“Kimse Yok Mu Derneği’nin bayramın 2. günü Van’da oyun çadırında düzenlediği etkinlikte bir resim öğretmeninin bazı çocukların yüzüne 7.2 Van yazması tartışma konusu oldu. Birçok gazetenin birinci sayfasında yüzünde 7.2 yazılan çocukların fotoğrafları yayınlandı. Habere konu alan çocuklar, bir gazetecinin yönlendirmesi üzerine yüzlerine 7.2 yazdırdıklarını söyledi”

Önce haberi okurken düşündüm. Kendi kendime mantıklı bir açıklama ararken, belki de olayı ve durumu normalleştirmek için psikologların yaptığı birşeydir dedim. Ama sonra aklım almadı. Bu unutulmayacak trajediyi çocukların zihinlerinden taşırarak alınlarına, yüzlerine yazan zihniyeti aklım almadı.

Sıva çatlağı olan binalara girilebileceğini söyleyen bir çevre bakanı, ‘bir şey olmaz’ canım artık, deprem aynı yeri iki kere vurmaz diyebilen bir içişleri olduktan sonra, elbet memleketin sivil toplum örgütlerinin de bu şekilde davranması anlamlı geldi bir süre sonra.
Zaten anormal olan da bu durumun bizlere normal gelmesi değil mi?

İnananabiliyor musunuz bu ülkenin bakanları o mezar binalara girilmesi için televizyonlardan konuştu ama şimdi istifayı bir kenara bırakın utanmaktan bile acizler.

Kurtarma ekiplerinin de kaldığı Bayram otel resmi olarak rapor almış mıydı? EVET.

Kurtarma ekiplerine kalacak yerleri devletin resmi kurumu göstermiyor mu? EVET.

Zaten bu kurtarma ekipleri profesyonel olduklarına göre kalacakları yerlerin de sağlam olması gerekmiyor mu? EVET.

Yüzlerine deprem ve 7.2 yazılan çocukların haleti ruhiyesini kim nasıl düzeltecek çok merak ediyorum. Bir yandan da tarih boyunca bu çocukların deprem logolu yüzleri gazetelerin manşetlerinde 72 milyonun zihnine kazınmış durumda. Bu zihinleri nasıl temizleyeceğiz acaba. Bunu yapanların bölgeye yardıma gitmiş sivil toplum örgütleri olması ise daha bir acı.

AMA ANLIYORUM.

İşte bu zihniyetle yetişen, yüzlerine yaşadıkları acıların adları yazılarak ünlü edilmiş çocuklarla dolu bu ülke. 1980, 1955, 1942 ve daha niceleri. İşte bu izlerle yaşamaya devam eden çocukların yönetttiği bir ülke Türkiye. İşte bu yüzden böyleyiz. Ölülere ne de ailelerine saygımız yok.

Evine bayrak asmayanların taziyesine gitmeyen insanlarımız var.

10 Kasım’larda sokakta durmayanları tartaklayan, bunları da haber yapmayan medya kuruluşlarımız var.

Bir yandan Avrupa’dan daha iyiyiz diye ekonomi konuşan ama 800 bin nüfusu olan küçücük bir kenti bile koruyamayan, “Allahın işi”diye afet deyip geçiştiren bir devlet var.

Olsun biz yine Tükriye Hırvatistan maçını izleyelim. Birinci haberimiz o olsun televizyonlarda…!

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s